هر چه فریاد دارید بر سر آمریکا و ضمیر ناخودآگاه من بکشید.

احساس فقدان در زندگی فقط هم برای خوبیها نیست. چیزی که همین یکی دو روزه دارم تجربه اش میکنم. اینکه عادت یک عمر را تغییر دادن چقدر دشوار است. وقتی در یک موقعیت خیلی ساده و خیلی پیش پا افتاده میبینی که ذهن سریع میخواهد برگردد سر کلیشه های امن خودش. میخواهد آن حاشیه اطمینان خودش را داشته باشد. همان نقطه ای که میشود قبل و بعدش را حدس زد. ذهن مدام جای خالی عادت از دست رفته را به یادت میآورد. حتی یادت میاندازد که مهارت این همه سالیان را که حالا دیگر بهش نیازی نداری چه ساده داری به باد میدهی. ذهن خائنم نمی گذارد من از چیزی که به دست آورده ام لذت ببرم. شادی خوب و کوچک و ساده ام را از من دزدیده و من به پس نمی دهد.